Wordt hard werken altijd beloond?

“Maar mar, orthopedisch aangepaste schoenen kunnen tegenwoordig echt heel mooi zijn hoor, daar zie je bijna niks aan!” “Ach El, schei toch uit! Een jonge meid van 22 zie je toch niet met zulke schoenen lopen??”, vervolgde mijn vader nadat mijn moeder mij probeerde te ‘troosten’, of geruststellen nadat ik met een midlifecrisis (op mijn verjaardag) terug kwam van mijn arts.

Ik vervloekte sindsdien mijn spalk al helemaal en besloot (opstandig) om ‘dat ding’ in gedachten ritueel te verbranden. Ik heb daar geen zin in allemaal. Kleding staat (voor mijn eigen gevoel) minder leuk door zo’n grote opblaaskrokodil aan je been.

Het lopen ging niet goed. En ‘ging’ klinkt alsof het even tijdelijk is. Maar ik liep al jaren weer minder goed. Ik voelde mezelf aftakelen. Ondanks dat had ik al een abonnement bij de sportschool genomen (op advies van mijn vorige arts) waar ik dan ook trouw 1 a 2 keer per week naartoe ging. Over het verwijsbriefje naar de (nieuwe) fysio die al een jaar op mijn kamer lag, lag een dikke laag stof. “Ik wil niet ‘buiten de deur’ naar een nieuwe fysio. Ik wil gewoon hier (revalidatiecentrum) onder behandeling bij een fysio blijven”. Maar dat ging niet. Dus, ondernam ik geen actie. Het interesseerde me allemaal niet meer, en ik had het motto: ‘Als ik er geen zin in heb, doe ik het niet. En niemand kan me verplichten om iets te doen wat ik niet wil. Die rottige clonussen (spasme in mijn been) waren al zo erg, al die tijd al. Ik zag het nut er allemaal niet van in. Een jaar later kwam ik terug bij dezelfde arts waarbij ik de vraag kreeg of dat ik bij een fysiotherapeut loop. Ik was bang om door de mand te vallen, want die verwijzing heb ik al een jaar. Maar ik denk dat mijn arts het (gelukkig!) vergeten was dat ik eerder al verwezen was door haar. Ik kreeg weer een nieuwe verwijzing en besloot om tóch maar actie te ondernemen. Met veel tegenzin. Heel veel tegenzin.

We zijn nu (vanaf de eerste verwijsbrief) ruim 2,5 jaar verder. Ik heb een half jaar terug ongeveer zelf de tijd en ruimte gekregen over hoe nu verder qua vervolg op gebied van lopen, pijn, clonus, etc. in mijn revalidatie. Daarnaast ga ik braaf iedere week naar de fysio en sport ik heel consequent. In de maand mei dit jaar ben ik 18 van de 31 dagen gaan sporten. Dit deed ik op mijn vrije dagen ‘s ochtends vroeg (hier ga ik later nog meer over vertellen in een nieuwe blog want via insta kreeg ik hier heeeeel veel interactie op).

Voor mij een enorme overwinning, want ik heb gemerkt dat ik ontzettend vooruit ging op het gebied van kracht en ook cardio. Dat is een enorme stimulans. Ten eerste omdat ik dit punt (op gebied van sporten) nooit eerder wist te bereiken, en ten tweede omdat ik niet had gedacht ooit op dit punt te komen; progressie boeken hiermee. Het levert mij zo onwijs veel op en ik vind het heerlijk om te doen. En mijn ouders vroeger (voordat mijn arts mij meldde dat ik ‘ouder’ wordt en moest gaan sporten) maar zeggen tegen mij als ik (op eigen initiatief) voorstelde een abo te nemen op de sportschool. Ze zeiden dan: “Even is dat leuk, maar dat ga je niet volhouden en is zonde van je geld.” (met volhouden bedoelden ze: dat lijkt in het begin heel leuk, maar uiteindelijk zul je zien dat je dat niet vaak doet). Ouders zijn heel leuk en lief, maar soms een tikkeltje te beschermend ;)

Ergens wist ik toen al dat ik ze ooit het tegendeel zou gaan bewijzen.

Afgelopen week moest ik weer naar mijn arts toe. Ik zag er enorm tegen op🫣 Ik was voor mijn gevoel niet veel verder gekomen. Buiten het feit dat ik (door het sporten) merkte dat ik kan hurken en veeeel makkelijker omhoog kan komen, wist ik niet of het sporten (en fysio) me nog meer bracht. Ja, jawel, meer kracht, maar dat was het dan ook.

De avond voordat ik naar de arts moest lag ik op bed, en zat mijn moeder naast me. “Oh mam, ik ben zo bang. Kijk eens…” ik tilde mijn linkervoet op en probeerde zo ver mogelijk mijn grote teen richting mijn neus te laten wijzen ;) “Red ik de 90 graden mam?”, vroeg ik angstig aan haar. “Ja, ik denk het wel hoor mar”, antwoordde ze.

Eenmaal aangeschoven aan tafel bij mijn arts stelde hij me zo wat vragen. We hadden het over het sporten en ik vertelde vluchtig wat ik precies doe (fitness en de frequentie daarvan). Inhoudelijk had ik nog niet verteld hoe mijn fitness routine er dan precies uitziet. De arts begon met het voelen aan mijn voet en het meten van de hoek. “Squat jij?”, vroeg de arts aan mij? Hè? Dacht ik. Hoe kun jij dat merken? “Ja”, zei ik nogal verbaasd. “Jouw voet komt 10 graden door de 90”!!!!! ‘WHAAAAAAAAAAAT’, dacht ik! Hoe dan?! Ik heb ja-ren gesukkeld omdat die kuitspier (veel) te kort was. Ik heb hier van alles voor geprobeerd. Uiteindelijk (wegens andere indicatie) ben ik geopereerd en is deze spier ook aangepakt, ‘gastroc slide’ is tijdens een operatie toegepast. Dat wil zeggen dat ze een gedeelte van de kuitspier verlengen door een sneetje te maken in deze spier (waardoor de achillespees langer wordt). Hierdoor kwam ik na jaren eindelijk aan een hoek van 90 graden en heb ik dit zo kunnen behouden. Dat was al heel fijn. En nu heb ik dit op eigen kracht gewoon geflikt.

De arts signaleerde ook dat ik t.o.v. ongeveer een jaar geleden véél beter loop. Mijn knie doet niet meer wat die altijd deed (geen goede beweging) tijdens het lopen. Haha. Ben ik ff blij dat ik die orthopedische schoenen de deur heb gewezen. Nergens voor nodig gehad dus. En ik heb hoge fijne schoenen gevonden die goed zitten (en waar mijn spalk indien nodig ook in past) en waar ik goed mee loop. Dus we kunnen wel zeggen: hard work pays off, hard werk wordt dus écht beloond.

En nee, dit proces is niet altijd even makkelijk geweest, maar het belangrijkste is; blijf geloven in jezelf, doe geen dingen waar je niet achter staat, geef je grenzen aan en luister naar je lichaam en geest.