14 jaar leven met NAH // Anticiperend rouwen

Wat houdt dat eigenlijk in?

Verliesverwerking, confrontatie met alles wat je verloren bent en waarvan je tot op de dag van vandaag met je neus op de feiten wordt gedrukt. Gemis, van de oude ik. Gemis van alles wat ik kon, wat ik nu niet meer kan. En voor de buitenwereld wordt de nieuwe ik, Marjolein met NAH, ‘gewoon’.
Maar voor mij wordt dat het nooit.

Het is als vechten tegen de bierkaai en daarbij dweilen met de kraan open.

Je doet iets in de hoop dat je iets terugwint, overwint, maar waarvan je eigenlijk al weet dat het je toch niet gaat lukken. Maar toch, dat stukje hoop blijven houden. Wachten tot die ene behandeling, dat ene pilletje, je de helpende therapie krijgt. Wat uitzichtloos aan kan voelen, want daar heb je en het zicht, en de grip niet op. Gaat dat überhaupt nog wel komen, de oplossing?

Ik mis dat kleine meisje, die alles goed wist, die sportief was en stoer.
Goede aansluiting had bij meerdere leeftijdsgenoten.

Het gemis is onbeschrijfelijk.
Leven zonder NAH, zonder trauma en PTSS, zonder depressie, zonder een laag zelfbeeld, zonder bepaalde stoornis waar ik moeilijk over kan praten, zonder dingen geheim te moeten houden, zonder kopzorgen, gepieker, altijd maar stress ervaren. Wat zou ik graag zonder pijn willen leven.
Zowel mentale als fysieke pijn, cognitieve schade en een verminderde aansturing vanuit beschadigde (kapotte) hersenen. Het verlies van controle.
Het vaak niet kunnen genieten van het leven, wat ik wel wil maar wat door mijn NAH gewoon níét kan.
Op een 21 jarige leeftijd, had ik gehoopt mijn leven anders in te kunnen delen.
Maar dat kan niet.

Ik werk nu, en wat een ongelofelijk geschenk is dat geweest. Een plek waar ik mezelf kan zijn (met af en toe nog wel onzekerheid), waar ik me veilig voel, fijne collega’s heb, mijn grenzen aan durf te geven.
Dit had ik nooit, maar dan ook nooit durven dromen. Het voldaan gevoel na mijn dienst. Een toegevoegde waarde bieden. En natuurlijk vreet het soms nog (best wel vaak) aan me dat ik maar 4 uur op een dag kan werken, want ik wil gewoon 8 uur vol kunnen maken.
Maar… Het vult mijn leven, ik doe iets, ik werk, ik werk vanuit mijn hart. Een leidinggevende die mij biedt wat ik kan, ondanks dat dat minder is dan een ‘gezonde’ werknemer. Die alleen maar kijkt naar mogelijkheden.
Blessed.

Een ontzettend gouwe vriendschap hebben, iemand die mij ziet als Marjolein, en niet als NAH’er.
Iemand die mij neemt zoals ik ben en mij in mijn waarde laat.
Dat is voor mij zo bijzonder, want zo ging het nooit voorheen. Iets om te koesteren.

Mijn vorige ‘2e verjaardagen‘, op 30 november, schreef ik anders.
Inmiddels is het al weer 14 jaar geleden en deze 14 jaren zijn voorbij gevlogen.
De vraag: “wat als dit niet gebeurd was”, of “kan ik dit nog ongedaan maken”, blijft in mijn hoofd.
Maar in de loop van de tijd wordt dit wel minder. Maar daar blijft het ook bij.
Deze keer wil ik meer stil staan bij alle dingen die mij helpen in mijn proces, en al bovengenoemde (positieve) stukken zijn daar een groot onderdeel van.

En ondanks dat ik stil sta bij de positieve dingen is en blijft deze dag donker. Ik laat mijn tranen gaan.
Een zwart gat in mijn hoofd. Schade die onherstelbaar is. Die niet in de loop van de tijd weer kan herstellen.
Ik ben inmiddels in therapie (na heel wat jaren zoeken, wachten, vallen en weer opstaan, tegenslagen, etc.) en ik merk dat dit het niet oplost maar dat ik wel groei in mijn persoonlijkheid en het ietsjes beter gaat in de zin van hoe ik met dingen omga en tegen dingen aankijk.

Pluk de dag, lieve mensen❤️

Liefs, Lein

Dromen zijn er om waar te maken

Afgelopen blog ging over mijn examenperiode en de resultaten daarvan.
Dit heb ik gedeeld met jullie via mijn blog en op Facebook.
Ik wist niet goed of ik het op LinkedIn zou moeten posten, maar het zou stom zijn als ik het niet zou doen (achteraf).
Ik heb het dus gedaan met een verrassend maar vooral mega positief resultaat.
Mijn bericht is zo vaak gedeeld en ik heb echt ontzettend veel reacties ontvangen op mijn bericht over het behalen van mijn diploma en mijn zoektocht naar een baan. Zo zijn er velen die mij willen helpen.
Ik ging zowat viral, wat ik echt niet aan had zien komen. Ik kreeg weer wat meer vertrouwen hierdoor.
Wat leverde dit op? Ik vertel het je in deze blog!

Meer lezen over “Dromen zijn er om waar te maken”

GESLAAGD?!

Wat een gek (school)jaar was dit.
Eigenlijk besloot ik 1,5 jaar geleden om tóch langer over de opleiding te gaan doen.
Puur wegens mijn energie en alles wat het me kost.
En eigenlijk stond dit vanaf mijn aanmelding op school al vast, in mijn aangepaste onderwijs overeenkomst.
Rond november/december 2020 besloot ik in alle hectiek dat ik dat toch niet wilde doen.
Ik was klaar met alles, en ik was boos op mezelf. Waarom zou ik in hemelsnaam langer over de opleiding doen?!
Want als ik mijn eerste poging voor een vak in de 2e examenronde van dit schooljaar niet zou halen, zou ik mijn herkansing pas ná de zomervakantie kunnen doen…. NO. WAY.
Eigenwijs of niet, hakte ik de knoop door dat ik er in één keer voor wil gaan.
Wegens omstandigheden begin dit jaar had ik eventjes spijt van het feit dat ik dit besloten heb.
Het was stressen, paniek en kostte me ontzettend veel. Maar, waar een wil is is een weg.
Ik heb het dus gedaan. En ik ga je er over vertellen;

Meer lezen over “GESLAAGD?!”

MERRY X-MAS & BEST WISHES FROM ME

Jeetje, wat een veelbewogen jaar hebben we achter de rug. 

2020 bracht ons een pandemie, waardoor er veel mensen ernstig ziek zijn (geworden) en waaraan we mensen heen hebben moeten laten gaan, omdat de strijd tegen corona hen niet geholpen heeft. Ik ben door corona mijn lieve opa verloren. 

Dit is niet het enigste, corona heeft ons zo veel beïnvloed dit jaar op verschillende gebieden…

Nu we weer in lockdown zijn tot en met 19 januari, staat heel Nederland (weer) op z’n kop.

Meer lezen over “MERRY X-MAS & BEST WISHES FROM ME”

Niet Altijd Handig; op vakantie gaan

Hee allemaal,

ik ben weer terug met een nieuwe blog voor jullie!

Ik heb al een tijdje niks van me laten horen. Ik heb dit gedeeld via mijn insta stories, maar nog niet via mijn blog.

Dus voor iedereen die geen Instagram heeft of mij niet volgt (instagram: livelifelein); ik zal even toelichten what’s going on. No worries hoor.

Ik word tegenwoordig een beetje hard geconfronteerd met het feit dat het toch allemaal wel heel vermoeiend is en als ik dan doorga dat ik dan echt een klap krijg. Ik moet dus meer voor mezelf kiezen. Bijvoorbeeld met school; ik wil super graag alle lessen volgen, uitleg krijgen, presentaties volgen, opdrachten maken, dat soort dingen. Maar dat houd ik gewoon niet vol. En dan uiteindelijk op een moment dat ik dan even rust heb ( denk aan het weekend ) komt alle vermoeidheid er hard uit, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Meer lezen over “Niet Altijd Handig; op vakantie gaan”

laatste update met goed nieuws; driemaal is scheepsrecht

Zoals ik al eerder besproken heb op mijn blog moet ik een medische rijtest ondergaan en moet ik daarvoor ‘slagen’, wil ik kunnen afrijden voor mij autorijbewijs.

Ik heb deze test al twee keer ondergaan en heb daar beide keren het advies gekregen het later nog eens te proberen, aangezien het niet goed genoeg was. Dit gaf me geen fijn gevoel, aangezien het voor mij destijds al goed ging. Maar goed, ik kreeg nog een kans.

Meer lezen over “laatste update met goed nieuws; driemaal is scheepsrecht”