De pieken en dalen – leven met niet-aangeboren hersenletsel

“Accepteer je je NAH?” “Denk je dat je in de toekomst gelukkig kan worden?” “Kun je er mee (leren) leven?”
Een aantal jaar terug was mijn antwoord op deze vragen “absoluut niet” geweest, en ergerde ik me eigenlijk intens als iemand dit vroeg. Ik was door alles in een diep dal beland, waarvan het dal telkens maar dieper werd. Ik heb hier werkelijk ja-ren mee gestruggled, mezelf afvragende waneer de ellende zou stoppen. Ik heb momenten genoeg gehad waarop ik dacht: waarom ik? wat doe ik hier? ik wil dat het stopt… ik ben (eigenlijk levens)moe… maar ik wil niet opgeven.

Ik vond deze tekening die ik jaren geleden heb gemaakt terug, toen ik mijn spullen aan het opruimen was gezien ik ging verhuizen, op mezelf ga wonen.

Toen bevond ik me op een heel diep punt, een van de diepste die ik gehad heb. Deze tekening maakte ik voor mezelf, om te kunnen verbeelden hoe ik me voelde. Niet dat ik deze aan iemand liet zien, want dat maakte me heel kwetsbaar en dat wilde ik niet. Ik durfde het ook niet, bang om afgewezen te worden of “ah meid, stel je niet zo aan! Je bent er nog!”, of een andere niet helpende maar wel goed bedoelde opmerking te krijgen waar ik niks mee kon op dat moment. Alles leek uitzichtloos, gevoelsmatig had ik geen perspectief op welk gebied dan ook.

Inmiddels zijn we echt heel wat jaren verder, en zou ik op bovenstaande vragen totaal anders reageren:
“Nee, maar ik kan er steeds beter mee omgaan. Het volledig accepteren is een lang proces en dat gaat niet lukken denk ik, maar als ik er steeds beter mee om leer gaan zoals nu is volledige acceptatie niet direct vereist (en überhaupt haalbaar) denk ik…”
“Ik durf weer te geloven in geluk, je écht gelukkig kunnen voelen, en daarbij durf ik weg te kijken van dingen die me ongelukkig maken. Een aantal jaar terug geloofde ik niet meer in geluk.”
“Zeker kan ik er mee leren leven. Zolang je vol blijft houden, durft te falen, weer op kunt staan na iedere tegenslag, kijkt naar alle positieve dingen in het leven, en vooral niet opgeeft! kun je er mee leren leven. Omarm jezelf. Je bent er nog en je hebt zoveel meer in je mars dan je soms denkt (doordat je in een donker dal zit).

Alle dingen die op mijn pad zijn gekomen hebben me zo veel meer rust gegeven, denk aan het stukje werk, UWV, kunnen sporten en mezelf vooruit zien en voelen gaan, dierbare mensen om me heen hebben, een trouwe beste vriendin waar ik zo veel dingen mee doe en deel en bij wie ik ‘gewoon’ Marjolein kan zijn. Daarnaast een andere vriendschap die er voor mijn ongeluk al was en er nog steeds is (!) en nu dan op mezelf wonen (een enorme stap uiteraard).
Het feit dat ik een super fijne en mooie samenwerking heb met andere mensen in ‘hersenletselland‘, dat ik mijn krachten in kan zetten hiervoor en ik het gevoel heb dat mijn input van (grote) waarde is. Dat ik nog steeds voorlichtingen geef en sinds ongeveer een jaar ik daar alleen maar intens van kan genieten (ipv genieten maar ook naderhand thuis komen met tranen in mijn ogen wegens een heel dubbel gevoel, ‘het is goed dat ik het doe, maar liever had ik hier niet gestaan’).

Ik kan steeds meer loskomen van de gedachten als “wat als ik nooit was gevallen?” of “wat als ik geen NAH had”, “hoe (leuk) was mijn leven dan geweest”. Ik durf steeds meer te gaan genieten van alle (kleine) dingen in het leven.
En nee, dat betekent niet dat ik ineens heel mijn NAH en alles daaromheen accepteer. Maar alles wordt een stukje draaglijker om in mijn rugzak te dragen, dag in dag uit. Ik ben echt begonnen met leven in plaats van overleven. En er zijn echt wel eens momenten dat ik me toch niet chill voel of baal van bepaalde dingen, maar dat is oké en daar geef ik dan aan toe. Er tegen vechten levert me niks op, alleen maar ellende en daar zit ik niet op te wachten.

En natuurlijk heb ik momenten dat mijn lichaam/hoofd niet meewerkt, waarin ik meer/onverwacht/ongewild last krijg van dingen, bijvoorbeeld meer lichamelijke klachten, hevigere oververmoeidheid (zonder directe aanleiding). Dat ik tegen mezelf wil vechten, wat ik probeer niet te doen. Maar ook hier moet je aan toegeven en niet tegen vechten om erger te voorkomen!

Dus, lieve lotgenoot, of familie/vriend van iemand met NAH…
Heb vertrouwen in alle processen, wat je nu ook meemaakt of door wat voor ellende je nu moet…
Er komen altijd betere tijden. Hoe lang dat gaat duren, heb je niet voor het zeggen. Ik zou willen dat ik je hier duidelijkheid in kan geven, maar ook ik heb geen glazen bol.
Blijf de dag plukken ondanks je struggles waar je mee moet dealen. Geef niet op. Geef nooit op.
Praat over je gevoel met iemand die dicht bij je staat. Zoek echt hulp als het niet gaat!
Je staat er niet en nooit alleen voor🙏🏼

Liefs, Lein