Mijn maandelijkse (reflectie) ritueel

“Waarom ik niet geloof in goede voornemens (en wat ik wel doe)”
Nieuw jaar, nieuwe kansen? Misschien… maar wat als die motivatie al in januari vervliegt? In mijn nieuwste blog deel ik waarom ik niet in de ‘new year, new me’-mentaliteit geloof. Ik vertel over mijn eigen ervaringen, hoe ik omga met tegenslagen, en waarom streng zijn voor jezelf vaak averechts werkt.

In plaats van goede voornemens focus ik op kleine, haalbare stappen en leerpunten—elke dag, elke maand. Hoe kun je écht groeien zonder jezelf vast te zetten in hoge verwachtingen?
En wat heb ik deze maand gedaan waar ik stiekem al lang naar verlangde, maar nooit durfde? Je leest het hier!

Ik snap heel goed dat voor velen het nieuwe jaar symbool staat voor nieuwe en/of goede voornemens. Maar wat als je het 3 weken volhoudt en de laatste week van januari niet? Hoe groot is dan de kans dat je het opgeeft, want ‘het gaat me toch niet lukken…’. Of dat je denkt, ‘ja laat maar, het is al weer een keer misgegaan. Het heeft toch geen zin’. Heel je motivatie die je misschien die eerste 3 weken nog had is in de 4e week verdwenen doordat je je bijvoorbeeld één keertje ergens niet aan houdt met als resultaat gelijk terug te vallen in oude patronen en de gehele goede voornemen te schrappen. Genoeg reden om de 4e week gewoon weer verder te gaan en jezelf weer te herpakken, maar in de werkelijkheid denk ik dat weinigen het zo op kunnen pakken en daadwerkelijk doorgaan met hoe ze die eerste 3 weken bezig waren. Zo zie je vaak de eerste week dat de sportschool bomvol is, en in de maand februari zijn de bezoekerscijfers veel lager, haha.

Een ander voorbeeld: Pietje (je moet een naam verzinnen) wilt iedere maand 18 dagen gesport hebben. Dit is hem gelukt, in augustus heeft hij zelfs de 22 aangetikt! Maar… in november en december heeft hij maar 15 en 17 dagen gesport. Hij is er (overdreven gezegd) kapot van. Hij baalt als een stekker. “Waarom heb ik het zo laten lopen”. Nou, hoppa. Schuldgevoel? Jazeker! Kan hij tevreden zijn met die andere maanden waarop het hem wel gelukt is (en in augustus zelfs 23 dagen)? –> nee! Kan hij überhaupt nog terugkijken naar de maanden waarin hij zijn doel wel bereikt of zelf overtroffen heeft? Nee!
Hoe zonde is dit??
En het erge is, ik was jaren terug ook zo. Gewoon zo mega streng voor mezelf. En ik vind dat heel erg, maar ik moet dat wel bekennen, dat dat zo is. In andere situaties natuurlijk, maar ik kon er dan zo van balen dat iets niet ging zoals ik zou willen. Dat vind ik nu zo toxic van mezelf, als ik daar op terugkijk. Kijk naar al de andere maanden dat je het gewoon wel is gelukt!

Wil niet zeggen dat dit voor iedereen zo is, maar vaak zie je wel dat dit gebeurt. We leggen zoveel druk op ons zelf door het zo groot te maken (als het een keer niet lukt/gaat zoals gewild/gehoopt). Waardoor we onszelf geen ruimte geven als het een keer misgaat en we dus gelijk de handdoek in de ring gooien. Zonde!

Dat is dus één van de redenen waarom ik niet in de ‘onzin’ genaamd ‘goede voornemens voor het nieuwe jaar’ geloof. Niet dat ik er in hoef te geloven, maar ik ben niet van de ‘new year, new me’.
Iedere dag is een nieuwe dag waarin je nieuwe kansen hebt. Laat je ze liggen, of pak je elke uitdaging aan?

In de tijd dat ik nog hard aan het vechten was tegen meerdere mentale issues en mijn zelfbeeld, was dit helemaal een kwalijke zaak. Het maakte me zo verdrietig.
Of juist dat ik ieder jaar hoopte op het ontmoeten van een liefde (want ook dat zal een nieuwe ‘fase’ in mijn leven zijn). Maar als je niet van jezelf kunt houden, en aan het einde van het jaar weer met je neus op de feiten gedrukt wordt met het feit dat je nog steeds geen relatie hebt (wel zou willen maar praktisch ook niet kunt omdat je niet van jezelf kunt houden), valt de deksel wederom op je neus. En nu praat ik over jaren geleden hoor, haha.
Maar ik kan nog wel even doorgaan met mijn goede voornemens van vroeger: ‘volgend jaar wil ik mezelf accepteren’ (hier walg ik nu echt van haha), was iets wat ik ja-ren terug als goed voornemen had. Te zot voor woorden, kan ik nu gelukkig inzien.

Je kunt jezelf zo ontzettend veel druk geven door jezelf op te leggen dat je iets ‘moet’, na de start van het nieuwe jaar. Mijn boodschap is dus eigenlijk dat dat in de praktijk vaak (in mijn ogen) averechts werkt.

Ik zie iedere maand, of ieder moment als een leerpunt of moment van groei.
Zo deelde ik dus, in mijn laatste blog van 2024, mijn ‘reflecties’ van het jaar, waarin ik van iedere maand mijn terugblik samenvatte in een houvast. Dit is in mijn ogen veel realistischer. En natuurlijk zijn er dingen of gebeurtenissen die je graag anders had gezien, niet gelukt zijn of heel anders uitpakte dan dat jij zou willen. Maar, daar heb je niet altijd grip op. Blijf je daar tegen vechten? Zo bezorg je jezelf alleen maar kopzorgen, misschien wel minder goede nachtrust, spanning, verdriet, onmacht, frustratie (en zo kan ik nog wel even doorgaan). Of leg je je er bij neer, probeer je het gevoel van teleurstelling toe te laten, zodat je dat even voelt maar op termijn naast je neer kunt leggen en verder kunt gaan met nieuwe pogingen en andere mooie dingen die op je pad komen en dus blijft kijken naar alles wat goed gaat!

Durf je te zien wat er staat? Of mis je enkel wat er stond?
Is jouw glas half vol, of is jouw glas half leeg?

Je hoeft niet zo mega streng voor jezelf te zijn. Wees dankbaar en ben een beetje lief voor jezelf.

Ik maak van te voren ook geen plannen wat ik welke maand doe of die maand perse gedaan wil/moet hebben (hoezo ‘druk’? 1,2, nou nee)
Na afsluiting van de maand sta ik stil en reflecteer ik op welke groei ik deze maand gemaakt heb, zodat ik me bewust ben van wat ik gedaan heb. Of, zoals in mijn vorige blog, wat het citaat van de maand is die ik mee wil nemen naar de toekomst. Al is het maar dat ik vaker stil sta dat de zon schijn wanneer deze schijnt. Het hoeven maar hele kleine dingen te zijn. Het gaat er om dat je jezelf er bewust van wordt!

Deze maand heb ik iets gedaan waar ik onbewust al veel langer naar verlangde, maar de stap nooit durfde te zetten.
Zoals velen van jullie weten (voornamelijk mijn Instagram volgers) heb ik behoorlijk wat meegemaakt in de sportschool waar ik altijd sportte. Maar toch, was de drempel om iets anders te gaan (be)zoeken te groot. Ik vind het moeilijk om weer te moeten wennen aan iets nieuws (dat is een stukje vastigheid wat ik los zou moeten laten). Dan mis ik een soort van controle over wat ik heb, want dat oude heb ik niet meer en er is iets nieuws wat ik niet ken. Dan doe ik het maar niet. Maar, daar was ik helemaal klaar mee.

Dus… ik heb eindelijk de stap gezet om naar een andere sportschool te gaan. Gewoon om eens te kijken en te ondergaan hoe het daar aan toe gaat. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het een goede stap is geweest en ik hoop hier een besluit in te kunnen nemen wat voor mij goed is!

Voordat ik deze blog afsluit, wil ik jullie nog iets vragen.
Komende week is de collecteweek van de hersenstichting! En ook ik collecteer hier natuurlijk voor!
Mocht je iets (alle beetjes helpen😊) willen doneren in mijn online collectebus,

Ik collecteer voor de Hersenstichting, want al 4 miljoen Nederlanders hebben (net zoals ik heb) een hersenaandoening. Dit worden er alleen maar meer. Dat moet stoppen. Daarom zet de Hersenstichting alles op alles voor gezonde hersenen voor iedereen. Dat is hun doel. En daarvoor hebben ik en de Hersenstichting jou hard nodig! Help je mee? Doneer in mijn collectebus. Elk bedrag, groot of klein, is welkom! De Hersenstichting zet alles op alles voor gezonde hersenen, om zoveel mogelijk levens te redden en herstellen. Ook jij kan helpen!

Klik hier om naar mijn online collectebus te gaan ;)

Ik hoop dat ik je misschien een inzicht heb gegeven, waar je iets mee kunt maar wat je absoluut niet verplicht bent! Jij kiest zelf wat jij wilt en waar je je goed bij voelt. Als je maar een beetje lief voor jezelf bent en blijft…😉

Bedankt voor het lezen van deze blog en tot de volgende!✨