16 jaar, een gevoel van leegte…

Het gevoel van leegte beangstigt me soms. De leegte neemt de controle over en ik verlies mijn gevoel van eigenwaarde. Ik probeer weer de regie te pakken in het leven. Soms is dat zo moeilijk om vast te blijven houden. Want soms ben je het zelfs ook niet eens met de manier hoe dingen lopen, of hoe dingen gaan.

---

“Heej Mar!! Je bent er weer! Ineens was je weg! Waar ging je naartoe? Je bent wel een poosje weggeweest..”
“Ja liefje, je hebt gelijk. Het is niet een poosje, zoals jij zegt, maar één jaar. Ik ging verder met leven, en probeer jou los te laten… hoewel ik nog steeds vaak aan je denk en jou niet zomaar vergeet. Maar kleine meid, het leven gaat over loslaten en verder gaan. Als je ouder wordt is dat heel belangrijk.”
“Maar waarom?! Wil je mij loslaten? Ik snap het niet, maar ik word wel heel verdrietig van jouw opmerking.”
“Dat snap ik lieverd, en eigenlijk ben je nog steeds te klein om dit allemaal te begrijpen… maar ik wil wel eerlijk tegen je zijn. Je bent en blijft het liefste meisje dat ik ken. Ik houd onwijs veel van je. En jou vergeten doe ik NOOIT! Maar ik laat je wel los en probeer nu écht verder te gaan met mijn eigen leven, en jou trots maken!”
“😥”

---

Het is en blijft een shit dag. Ik zou het graag anders zien, maar dat gaat gewoon niet. 2 weken terug was ik jarig, maar toch zit deze dag altijd in mijn achterhoofd op die dag zelf. Dit jaar was dat (gelukkig!) wel wat minder. In de loop van de tijd zijn (godzijdank) steeds meer dingen op z’n plek gevallen en heb ik meer rust in me. Maar soms heb ik nog wel momenten dat ik erg zit te balen van mijn NAH.

Laatst stond ik te spreken voor lotgenoten en ouders, en daar ervaarde ik even weer de pijn die ik lang gevoeld heb. Die ging door merg een been. Ik was blij anderen hoop, vertrouwen en hopelijk ook vechtlust te geven. Maar een gegeven blijft; de maatschappij is voor andere jongeren met NAH nog steeds zo hard als dat ‘ie voor mij was. Ik ga hier later nog uitgebreid over vertellen in een nieuwe blog.

Maar lieve mensen, ik ben onwijs gegroeid in de afgelopen jaren, waarvan ik overtuigd ben dat het bloggen, presenteren, er over praten, lieve mensen om je heen hebben en nog veel meer enorm hebben geholpen.
Ook vallen er (gelukkig!) steeds meer puzzelstukjes op z’n plek, en krijg ik echt meer rust in m’n bol. Dat werd tijd ook. Ik durf te beginnen met leven in het nu. Stap voor stap begin ik wat gelukkiger te worden en ben ik zover om het verleden langzaam los te kunnen laten. Dat betekent niet dat ik in een keer alles kan accepteren wat er is gebeurd en wat ik er aan over heb gehouden natuurlijk. De acceptatie is en blijft een dingetje, dat nooit helemaal af is denk ik. Maar ik durf te zeggen dat ik heel erg gegroeid ben op dat vlak. En ik dúrf te groeien!! En, ik durf met trots te zeggen dat ik steeds meer het gevoel heb dat ik trots op mezelf ben en mag zijn. Het is een lange weg, maar liever de uitdaging aangaan dan stilstaan!

Hoewel deze dag niet leuk blijft, ben ik optimistisch en blijf ik de dag plukken en juist kijken naar alle dingen die ik nog wel heb/kan. En eigenlijk… moet ik deze dag positief bekijken; ik ben er nog🙏🏼 en ik ga voor alles wat ik wil!

PLUK DE DAG!