De kracht van lotgenoten

Waar moet ik beginnen? Wat levert het je op om met lotgenoten contact te hebben?
Ik ga je in deze blog daar meer over vertellen…

“Ik vind het zo fijn dat ik me niet hoef te verantwoorden.”, “Ik kan mezelf zijn!”.

Hoe fijn is het om jezelf te kunnen zijn. En misschien klinkt dat voor jou als lezer een beetje gek. Alsof iemand anders zichzelf niet kan zijn. Ik kan me voorstellen dat dat lastig is om te begrijpen. Maar ook ik heb dit een hele lange tijd zo ervaren.

Bij het spreken voor de lotgenoten in Groningen waar ik eerder een blog over deelde, kwam deze (h)erkenning heel erg terug. Later kwam er zelfs een broer van een meisje naar me toe, die me graag wilde spreken. “Dank je wel voor jouw presentatie”, zei hij. “Ik zie nu in dat mijn zusje zich niet aanstelt”, vervolgde hij. “Ik motiveerde haar altijd om maar door te gaan als ze zei dat het niet meer ging.”. Dit deed heel veel met me. “Tijdens de presentatie die jij gaf zat ze me knikkend aan te kijken, met een blik zo van ‘zie je wel…’, en daardoor ben ik dit nu in gaan zien.”. Dit is tot nu toe een van de grootste complimenten die ik heb gehad. Mijn hart maakte een soort sprongetje. En later, kwam ze zelf naar me toe waarbij ze me bedankte en zei: “mijn broer ziet nu eindelijk in dat ik me niet aanstel”.

Ook kreeg ik behoorlijk wat vragen, betreft afstuderen, hoe pak je dat aan? Hoe start je met rijlessen of hoe ga je om met een examen? Hoe ben je aan het werk gekomen en hoe pak je dat aan, oftewel, hoe bied je jezelf aan op de arbeidsmarkt?
Er kwamen veel vragen, waarvan ik blij was dat deze gesteld werden, omdat ik iedereen heel graag verder op weg wil helpen met vraagstukken waar zij zelf in vastlopen, die ik al doorlopen heb.

“Wat is hetgeen dat je op dreef hield? Want ik kan me voorstellen als je continu de deksel op je neus kreeg…” vroeg iemand terwijl er veel tranen bij kwamen kijken.
Deze vraag deed veel met me. Ik weet precies waar zo’n vraag vandaan komt. En ik wilde alles aan haar geven wat ze nodig heeft. Maar, dat kan ik niet. Hoe graag ik dat ook zou willen. Maar, uiteindelijk hoop ik dat ik haar vertrouwen en perspectief heb kunnen geven, ook al is het maar een beetje. Het is intens om te zien dat lotgenoten, andere jongeren met NAH zich zo herkennen in mijn verhaal. Dat doet echt wat met me.

Daarnaast heb ik ook via andere wegen lotgenotencontact, en dat is een van de dingen die het hebben van NAH een stukje dragelijker maakt. Gewoon, lekker jezelf zijn. Even kunnen delen met anderen als dingen tegen zitten of dingen niet gaan zoals je wel zou willen. Of juist je hoogtepunten of mijlpalen kunt delen, dingen waar je trots op bent. Zonder dat anderen daar een oordeel over hebben. Want soms is het gewoon niet fijn wat je doormaakt. Ik zeg tegenwoordig ook vaak tegen anderen die het moeilijk hebben of met veel vragen zitten: “dm is always open”. Vroeger was ik daar niet zo snel van en zou ik dat dus zelf ook niet gauw doen omdat ik dat op de wat jongere leeftijd dat nog een soort eng/spannend vond, anderen of ‘vreemden’ zomaar een bericht sturen met een vraag o.i.d. Nu zie ik dat absoluut niet meer zo.

En over lotgenotencontact gesproken;
Ben jij een jongere met NAH en ben je opzoek naar lotgenotencontact (voor (h)erkenning, chatten, vraag en antwoord over dingen waar je tegen aan loopt of iets over wilt weten?).
Of ben je een hulp-/zorgverlener en begeleid je een jongere met NAH die hiernaar opzoek is?

Dan bestaat er een hele toffe website hiervoor; de Breinstraat!

Heb je hier behoefte aan? Waar wacht je nog op?! Meld je snel aan!