“Het is maar een nummer…”

Als je niet zo veel om muziek geeft is het misschien moeilijk om je hier iets bij voor te stellen. Maar geloof me, mijn relatie met muziek is INTENS! Waar de woorden falen, spreekt de muziek. Dat is voor mij een waarheid. Ik leg je uit hoe dat zit…

We spelen het spel ‘Hitster’. Een soort muziekquiz waarbij je liedjes luistert. Mega leuk, en zeker als je veel nummers kent. En dan helemaal cool als je het jaartal weet van een nummer!
Maar wat als dat ene nummer plotseling te horen is. Dat nummer die je continu afspeelde als motivatie om niet op te geven. Waarvan je de lyrics als houvast gebruikte… Dan krijg ik een brok in mijn keel en bijt ik op mijn lip. “Sippielippie”, noemt mijn vader me dan, omdat ik dan een soort pruillip krijg haha. Ik vecht tegen mijn tranen. En hoezo dan? Ik ga enkele voorbeelden geven in mijn tijdlijn.

• 2011
  

  Keep Your Head Up – Ben Howard
  Ben Howard; “keep your head up, keep your heart strong”, in 2011, omdat ik op wilde geven aan alles, maar ik het ondertussen niet kon. Ik zou het omschrijven als; je hoofd boven water proberen te houden met een anker om je enkel die je probeert naar de diepte te krijgen.
  

  ---

  
  Try- P!nk
  “Where there is desire, there is gonna be a flame
  Where there is a flame, someone’s bound to get burned
  But just because it burns doesn’t mean you’re gonna die
  You’ve gotta get up and try, try, try”, volgde. Het prachtige nummer van P!nk! Want ook mijn motto was: waar een wil (desire) is, is een weg (flame). En val je? Dan is het belangrijkste om weer op te staan (en niet terug te kijken naar de val).

• 2012
  

  Oceaan – Racoon
  “Een oceaan om in te schuilen, nooit alleen meer hoeven zijn. Ik heb gesmeekt niet meer te huilen, alsjeblieft. Het leven jaagt geen angst meer aan, ik heb al zo ver moeten kruipen. Het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan.
  Een oceaan om in te vluchten, nooit jaloers te hoeven zijn. Liefde om je hart te luchten. Een oceaan
  alleen van mij…Een oceaan om te verzuipen,
  een dag of wat een held te zijn. Laat die ander nu maar kruipen. Een oceaan, vol tranen is van mij”
  
  2012, ik weet het nog zo goed. Ik wilde vluchten omdat ik, een (van binnen) sportief en enthousiast basisschool meisje die zo veel wilde bereiken, gevangen zat in haar eigen lichaam en geest. Niet meer jaloers willen en hoeven zijn, dat ging heel moeizaam. Er begon steeds meer tot me door te dringen dat ik dingen niet kon veranderen. En dat was toen een hels gevecht.

• 2013
  

  Cool Kids – Echosmith
  “I wish that I could be like the cool kids
  ‘Cause all the cool kids, they seem to fit in
  I wish that I could be like the cool kids
  Like the cool kids”
  In 2013, toen ik startte op de middelbare school wat werkelijkwaar een RAMP was. Omdat ik het buitenbeentje was, er niet bij hoorde, gepest werd en ga zo maar door.

• 2016
  

  Just like fire – P!nk
  “Just like fire, burning up the way
  If I can light the world up for just one day
  Watch this madness, colorful charade
  No one can be just like me anyway
  Just like magic, I’ll be flying free
  I’ma disappear when they come for me
  I kick that ceiling, what you gonna say?
  No one can be just like me anyway
  Just like fire, uh
  And people like to laugh at you ‘cause they 
  Are all the same, mmm-mmm (uh)
  See I would rather we just go our different way (yup)
  Than play the game (uh-uh), mmm-mmm”

  
  Een paar weken vóór de meivakantie in 2016 kwam het nummer “just like fire” van P!nk uit. Ik had te dealen met mijn (bovengemiddelde) volwassenheid die al sterk ontwikkeld was, door alle dingen (veel ellende en tegenslagen) die ik al meegemaakt had. Sowieso, mijn hele verhaal liet me zo veel dingen meemaken als jonge meid, waardoor ik zo veel meer levenservaring had dan alle andere met dezelfde leeftijd. En daarbij de ‘me, myself and I’ fase, die veel (bijna alle) jongeren op die leeftijd krijgen/hebben, heb ik geskipt. Ik was klaar met dat schooljaar, maar ik zal het uit moeten zingen.
  Ik luisterde dit lied, non-stop met m’n oortjes in terwijl ik de (laatste) les uitliep. Om mezelf kracht te geven, dat mijn volwassenheid alleen maar mooi is, en krachtig; no one can be just like me anyway. En dat, dat is de werkelijkheid.
  

  ---

  
  The Greatest – Sia
  “Uh-oh, running out of breath, but I
  Oh, I, I got stamina
  Uh-oh, running now, I close my eyes
  Well, oh, I got stamina
  And uh-oh, I see another mountain to climb
  But I, I, I got stamina
  Uh-oh, I need another lover, be mine
  Cause I, I, I got stamina

  Don’t give up, I won’t give up
  Don’t give up, no no no
  Don’t give up, I won’t give up
  Don’t give up, no no no

  I’m free to be the greatest, I’m alive
  I’m free to be the greatest here tonight, the greatest
  The greatest, the greatest alive”

  
  Begin september in 2016 kwam het nummer “The greatest” van Sia uit.
  8 september 2016 werd ik geopereerd aan een mijn been en moest een hevige operatie ondergaan met een intensief revalidatietraject als gevolg daarvan, waarna ik voor de 3de keer in mijn leven moest leren lopen en mijn beste vrienden (op enkele na) mij niet meer zagen staan. Ik moest vechten voor mezelf, maar ondertussen was ik uitgeput en behoorlijk depressief geworden.
  En dit nummer liet me met terugwerkende kracht ook altijd terugdenken aan die paar maanden daarvoor, toen school mij een uitje naar Londen met heel mavo 3 wilde ontnemen, want “het is zo veel lopen!”.
  Might be running out of breath, but I got stamina!

• 2019
  

  Ze huilt maar ze lacht – Maan
  Die mag ook niet ontbreken. De tijden dat ik mezelf eigenlijk niet staande wist te houden, maar het op een of andere manier toch deed. Met een masker op naar de buitenwereld, alsof alles goed met me ging en er weinig tot niks aan de hand was. En hoe het me emotioneerde toen mijn vader me zei dat wanneer hij dit nummer hoort, hij aan mij moest denken…

Dit zijn enkele voorbeelden, want zo heb ik ontiegelijk veel nummers (en artiesten) met een reuze betekenis voor mij. Ed Sheeran is de (aller)belangrijkste artietst in dit rijtje, en zo volgen er nog meer🤍
Ik heb dus echt zo onwijs veel nummers waar ik een herinnering aan heb. Het is een uitlaatklep voor mij. Zeker in de tijd dat ik nog niet kon sporten (en bot gezegd zowat Koos vriendloos was). Muziek heeft me letterlijk door de ‘shit’ heen geholpen.

Ik wil en ga niet alles delen, want dat is een veel te persoonlijk en een stukje van mij.
Maar hoor ik zo’n liedje, dan denk ik vaak (onbewust) gelijk terug aan dat moment.

En ja, dan eindig ik weer met de zin: “het is maar een nummer”. Dat denken vaak veel mensen. En ja dat klopt. Het is gewoon een liedje van een artiest. Maar bij mij gaat het dus veel dieper dan dat. Ik zie het als kracht van mij. Als die muziek er niet was, was ik er niet zo aan toe als dat ik nu ben.
Als ik deze nummers terug hoor… kan het zijn dat het niet heel veel met de doet. Maar soms krijg ik tranen in mijn ogen. En soms, barst ik in huilen (in mijn eentje) uit. Puur uit ontlading, van alle stress van die tijd en de krachtige ik die nu het leven aan durft te gaan. Of juist dat ik herinnerd word aan tijden waar ik liever niet aan herinnerd wil worden (op dat moment).

Ik ben samen met mijn lieve mam naar het concert van P!nk geweest, wat ik echt voor geen goud had willen missen. Het was zo bizar! Een onvergetelijke avond gehad. En wat zou ik haar dan graag 1 op 1 een keer willen zien/spreken. Dat is wishfull thinking. Maar het nummer Try, dat ze ook live speelde, liet de tranen weer even van mijn wangen stromen… en heb ik uiteraard gefilmd. Als ik me rot voel, kijk ik dat terug en hoop ik dat het me nog meer kracht geeft door terug te denken aan deze avond, waarin ze dit nummer live zong en een onvergetelijke avond bezorgde!
“Thank you for the music!”

Bedankt voor het lezen van mijn blog🤍

Liefs, Lein