Dankbaar… | Ik blik terug op IPBIS 2024, Glasgow

Wauw wauw wauw. Ik weet niet waar ik moet beginnen.
Het is bi-zar wat ik mee heb mogen maken, en wat ik heb mogen doen.
Zoals ik jullie in mijn vorige blog vertelde ben ik internationaal gegaan.
En het is helemaal leuk hoe veel interactie deze post mij gaf. Ongekend hoe veel berichten ik nav dit bericht heb gehad. Suuuper leuk!

Marjolein zou Marjolein niet zijn als ze niet terugkomt op het verhaal en deelt hoe het gegaan is ;)

Samen met mijn collega’s ben ik naar Glasgow gevlogen om te mogen spreken op het IPBIS 2024.

Om voor jullie een beeld te krijgen wat IPBIS nou precies is: —> “IPBIS (The International Paediatric Brain Injury Society) strives for a world free of the effects of acquired brain injury (ABI) to improve the lives of children, adolescents and young adults with ABI and their families and to promote prevention of brain injuries on a worldwide scale.” Oftewel: “IPBIS streeft naar een wereld vrij van de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel (NAH) om het leven van kinderen, adolescenten en jongvolwassenen met NAH en hun families te verbeteren en om de preventie van hersenletsel op wereldwijde schaal te bevorderen.

Het is eigenlijk, ook al is het al achter de rug, nog steeds niet te bevatten dat dit gebeurd is. Dat ik hier gestaan heb, en mijn verhaal in het Engels gedaan heb; mensen van verschillende landen heb verteld hoe mijn leven 360 graden draaide door een ongelukkige val, hierdoor mijn leven aan een zijden draadje hing, en hoe ik alles gedaan heb om te zorgen dat ik op het punt sta waar ik nu sta. Hierin besprak ik mijn revalidatie en alles daaromheen. De punten die (achteraf gezien) meer aandacht hebben moeten krijgen, de verbeterpunten, maar vooral ook mijn boodschap. Hoe ik naar de dingen kijk. Hoe ik achteraf dingen zie. Maar ook hoe ik met dingen omgegaan ben en hoe ik daar nu mee omga.

Het voorbereidingsproces is een belangrijke geweest hierin.
Mijn Engels is opzich wel oké, maar als je echt in de revalidatietermen moet gaan spreken… “that’s another kind of biscuit”😉.
Allereerst heb ik voor mezelf bedacht (gezien het voornamelijk over de revalidatie gaat) wat ik allemaal wil vertellen. Wat belangrijk is, wat de boodschap moet zijn, waar liggen mogelijke verbeterpunten, ga zo maar door. Hierna ben ik aan de slag gegaan met de vertaling van mijn verhaal. Hier is behoorlijk wat tijd in gaan zitten, en dit heb ik meerdere keren besproken met mijn collega.
Nadat de tekst redelijk ‘steady’ in elkaar stond, ben ik aan de slag gegaan met de presentatie, oftewel, de tekst visualiseren.
Toen ook de presentatie door mijn collega bekeken is en nog hier en daar aangepast werd, heb ik voor al mijn collega’s (met wie ik de reis ging maken) de presentatie gehouden (via Teams).
De feedback die ik hier kreeg liet al mijn zorgen en spanning voor het Engels spreken verdwijnen, en ik werd eigenlijk best wel relaxed als het om de tekst gaat. Dat gaf me veel kracht en vertrouwen in mezelf.

Los van dit, mijn collega’s zijn GOUD waard! Ik heb hen leren kennen op het congres van de Brain Awareness Week vorig jaar, waar ik mijn ‘transitie’ presentatie gaf, te Arnhem.
Het is achteraf gezien ongekend hoe erg zij allemaal bijgedragen hebben aan mijn verwerkingsproces. Je zou het ook acceptatieproces kunnen noemen. Maar accepteren, is onmogelijk (naar mijn eigen woorden). Je kunt er mee leren omgaan. Het is in feite ook accepteren, maar als iemand mij vraagt of ik mijn NAH “accepteer” (dus ALLES wat je aan je NAH overgehouden hebt) is mijn antwoord ‘nee’ en kun je nooit op dat punt komen in mijn ogen. Dit noem ik soms om het makkelijker te maken dus ‘de verwerking’ (of noem het acceptatie, wat jij wilt ;)).
Blessed met hen als mijn collega’s. Het voelt alsof ik ze al ken sinds de start van mijn NAH, wat helemaal niet zo is, want bijna 2 jaar is anders dan ruim 16 (bijna 17) jaar.

De dag vóór de grote dag arriveerden we ’s avonds in Glasgow. Ik ben met de trein, nadat mijn ouders me afzette op station Breda, naar Schiphol gegaan en ontmoette daar mijn collega’s.
De gehele treinreis zat ik met zo veel emotie en absoluut geen spanning uit te kijken naar alles wat er aan zat te komen. En met emotie bedoel ik: alleen maar blijdschap, euforie en dankbaarheid.
Toen ik mijn collega’s ontmoette viel hen ook mijn blijdschap op. Ik straalde toen al en ik kreeg dat niet van mijn gezicht af🥹
Ondertussen realiseerde ik me ook dat het mogelijk voor mijn ouders een best bizar gevoel van loslaten(?) zal zijn. Hun dochter die met collega’s (die zij (persoonlijk) niet kennen) naar Glasgow gaat voor een internationaal congres, waar zij een presentatie mag gaan houden. En dan de dag na de presentatie alleen terug vliegt naar Amsterdam. Waar blijft de tijd?
Maar, ik denk dat jullie dat al wel wisten door mijn voorgaande blogs (waar ik over mijn ouders heb gesproken); mijn ouders zijn de meest supportive parents van de hele wereld. Ook hier steunden ze mij zo in, dat ik deze stap mocht maken. Het is tot nu toe het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb mogen doen.

Ik had lichtelijke stress voor mijn ‘pak’. Want hoe neem je zoiets kreukvrij mee in een koffer?
Maarrrr, deze is gelukkig zonder kreukels aangekomen!

De volgende dag was het zo ver! Ik was pas om 14.45 aan de beurt, dus heb een lange poos moeten wachten. Ik ervaarde nog helemaal geen spanning, totdat we bij het ontbijt zaten en alle zenuwen me bekropen en ik behoorlijk last had van benauwdheid en moeite met mijn ademhaling. Ik weet dat het gezonde spanning is (en dat uit zich bij mij voornamelijk zo).
Toen we eenmaal bij het gebouw waren waar het plaatsvond, had ik mijn spanning heel goed onder controle.

Hier ontmoette ik enkele (internationale) ‘collega’s’ die in onze groep zaten, waaronder de vrouw die mij aan zou kondigen wanneer ik aan de beurt ben. “What would you like me to call you? An expert by experience?”. Iedereen was zo dankbaar dat ik hier was en dat ik mijn verhaal wilde doen. Zo bijzonder om mee te maken, en zo gek tegelijk. “No, we must be so grateful to you for coming over!” zeiden ze, wanneer ik vertelde dat dit een droom is die uitkomt, en ik me zo vereerd voel dat ik überhaupt deze kans heb gekregen.

Tot het moment dat ik voor de groep stond. Ik stond te shaken op mijn benen en na een kort stuk van mijn presentatie moest ik even op adem komen, haha. Maar dat hoort er bij en was niet vervelend, haha. Het publiek kon er om lachen en dus ik ook😅🤣
Ik las eigenlijk voornamelijk mijn verhaal voor, omdat het in het Engels toch anders is dan in het Nederlands. Dat ging best wel goed.
Ik had een X aantal minuten voor heel mijn presentatie. Dit werd ook aangekondigd; wanneer ik nog 5 min te gaan had kreeg ik een blaadje te zien (er zat op de eerste rij een man die dit liet zien) en ook zo bij 2 minuten te gaan.
Dit wist ik thuis al, dus heb ook echt op de minuten geoefend, en dat ging thuis al goed en in Glasgow ook! Super fijn!
Naderhand werden er nog wat vragen gesteld.

Ik kreeg het langste en hardste applaus.. en naderhand werden we aangesproken door mensen die in de zaal naast ons zaten dat ze dat konden horen😆

Maar toen… toen kwam de dip… ik had alleen ontbeten (best moeizaam) en durfde niks meer te eten omdat ik bang was dat ik daar misselijk of nog benauwder van zou worden dan ik (door de spanning) al was. Dat wilde ik echt niet. Maar toen ik klaar was kwam alle spanning er uit en voelde ik me zo shakie. Omg, haha.
Toen de pauze weer inging ben ik snel het gebouw uitgelopen en de eerste de beste supermarkt ingelopen op zoek naar iets te eten (zonder dit goed te communiceren met mijn collega’s want ik ging van m’n houtje, achteraf niet slim van mij natuurlijk maar ik kon niet meer).
Ik kreeg een appje van m’n collega waar ik was, en of ze me zo even gezelschap wilde houden.
En oh zo erg, maar ik was ZO moe. Alles kwam er uit. Voor mijn gevoel was ik zo veel belangrijke dingen vergeten te vertellen tijdens mijn presentatie. Ik had een enorm dipje door spanning, vermoeidheid, etc.
Ondertussen wel nog steeds onwijs blij en dankbaar, maar dat kon ik er niet uitkrijgen op dat moment omdat het zo intens was.
Hierna (aan het einde van de dag) ben ik nog de zaal in geroepen, hebben we een foto met de groep gemaakt, en kreeg ik nog een super leuke doos met echte “Scottish Shortbread” erin. Kei leuk en lief!
Daarna ben ik met collega’s teruggegaan naar ons ‘huis’, om even een beetje bij te komen, m’n ouders te bellen, om te kleden, etc. Hierna zijn we terug gegaan, maar nu naar de netwerkborrel in een ander (prachtig!) gebouw (invite only). Goed dat ik mijn oordoppen altijd op zak heb, want de akoestiek was om te huilen haha.
Heel leuk om zo met iedereen samen te komen en nog wat te drinken.
Hierna zijn we met ons eigen clubje collega’s gaan uiteten bij een super tof restaurant.
Daarna zijn we teruggelopen naar ons ‘huis’. Lekker wat klimmetjes ;) maar dat vond ik niet erg.
Altijd fijn om nog even in de frisse buitenlucht te lopen.
We hebben overigens GEWELDIG weer gehad, zeker voor Schotland. Bizar!

Natuurlijk heb ik het gefilmd (in eerste instantie voor moederlief, en het thuisfront natuurlijk).
Achteraf, ook heel fijn en leuk om zelf nog terug te kunnen zien.
Dit is ook een deel van accepteren wie je bent. Ik vond het namelijk altijd vreselijk om filmpjes van mezelf terug te zien waarin ik mezelf zie lopen en of hoor praten. Ik walgde altijd van mezelf en ik maakte mezelf verdrietig door dit te doen. Maar in de loop van de jaren heb ik daar gevoelsmatig een soort knop voor om kunnen zetten in mijn eigen hoofd. Die dingen kán ik niet aanpassen. Hoe graag ik dat ook wil, en hoe hard ik daar ook over droom. Het gaat gewoon niet. This is who I am & what you see is what you get, girl…
Niet alleen voor omstanders, maar ook voor mezelf.

En om dan gelijk met de deur in huis te vallen… ik heb om niks zitten stressen want alle dingen waarvan ik dacht dat ik die vergeten ben te vertellen tijdens mijn presentatie heb ik natuurlijk gewoon gezegd.. maar door alle spanning heb ik dat niet bewust meegekregen van mezelf, denk ik zo, haha.

Ook ben ik door meerderen op de foto gezet (met presentatie). Hier heb ik zelf niks van meegemaakt, omdat ik druk bezig was met mijn verhaal te presenteren en te zorgen dat ik goed op (tijd)schema liep.
Later kreeg ik foto’s te zien, lachen haha.

Doordat ik dit heb mogen doen kriebelt bij mij alles om dit soort dingen te mogen doen en te blijven doen. Het geeft mij onwijs veel kracht en ik voel me er zo veel sterker door.
Onderstaand wat fotootjes toegevoegd. Jullie oog wil misschien ook wat na mijn verhalen ;)

Dank je wel voor het lezen van deze blog en tot de volgende! :))