17 jaar…
In de bloei van mijn kinderleven belandde ik door een ongelukkige val in coma en veranderde ik in een kasplantje…
Hoe blik ik terug op deze dag? En hoe zit het met anticiperend rouwen, het ervaren van levend verlies?
Lees je nog steeds mee?

“Lees je nog steeds mee?”
Dat is wat ik me afvraag, terwijl ik in de vroegte ontwaak om weer met goede moed aan mijn dag te beginnen. Maar jij, jij zit nog in mijn hoofd. Iedere dag. Dat zien anderen niet. Maar jouw gemis, in het speciaal vandaag, haalt even mijn goede moed weg. Ik blijf liggen, draai me om in bed, waarna ik vervolgens een poging doe om weer in slaap te vallen om maar even niks te hoeven voelen.

De emoties waar ik soms hard tegen vecht, blijven voor de buitenwereld onzichtbaar.
Ik draag vaak een masker, een masker waarbij ik een lach op mijn gezicht heb. Dat is veel ‘makkelijker’. En dan blijft mijn antwoord op de vraag: “Hey Marjolein, hoe is het met je?“, nog steeds “Goed! en met jou?“, lachend, alsof dat alles zegt.
Want eerlijk? Niet iedereen zit te wachten op het eerlijke antwoord. En eerlijk? Ik wil mensen ook niet ongevraagd hiermee belasten. Ik heb vaak ook geen zin om er over te praten hoor. Haha.
En natuurlijk voel ik me gelukkig geregeld/vaak ook (mogelijk naar omstandigheden) goed!😊 Maar het betekent dus niet dat het altijd goed gaat ;)

Vorig jaar schreef ik op deze dag (30/11/2023) dat ik op mijn verjaardag deze dag (die dan vaak in mijn achterhoofd zit) beter los kon laten dan voorgaande jaren. Misschien had ik dat niet moeten delen.. want dit jaar was voor mijn gevoel heviger dan andere keren. En in tegenstelling tot de voorgaande jaren zit ik al lang met deze dag in mijn gedachten. Het blijft hangen in mijn gedachten en sluimert onder de oppervlakte. Op mijn verjaardag kwamen de tranen. Tranen die ik met mijn familie kon (en altijd kan) delen, waar ik altijd op kan rekenen.
Het luchtte even op. Want als ik iets heb geleerd (zoals ik vaker al benoemd heb), is het dat vechten tegen emoties alleen maar meer pijn doet. Het toelaten van deze gevoelens en emoties is zo veel beter… hoewel dat soms niet leuk is. Beter is het wel ;)

Maar toch… ondanks alles wat zwaar voelt, zijn er ook zoveel lichtpuntjes!
Afgelopen jaar heb ik dingen mogen bereiken waar ik alleen maar van kon dromen. Die successen geven kracht, ze helpen bij het verwerken van wat mij is overkomen 17 jaar geleden. En dat voelt (zooo) goed, eindelijk!
Maar laten we eerlijk zijn; dat betekent alleen niet dat het ‘probleem’ geen probleem meer is, ofwel, dat de pijn er niet meer is. Het is er nog en gaat niet weg.
Alleen weet ik door dit alles er nu veel beter mee om te gaan.
Ik kan erover praten, het herkennen, het voelen – en toch, soms is het nog overweldigend. Op die momenten kan ik niets anders dan huilen.

Mijn ouders hebben in de tijd van mijn ongeluk op meerdere manieren geschreven. Voor familie en vrienden bijvoorbeeld, maar ook in een apart boekje voor mij. Maar ook alle mensen die wij lief hebben die (langskwamen) in een boekje dingen schreven, in de hoop dat ik het ooit nog zou kunnen lezen.
Het is zo lief en het klinkt ‘makkelijk’ als het ware. Maar de lading die er bij komt kijken wanneer ik de eerste 2 pagina’s gelezen heb (van alle boekjes/verslagen), is onbeschrijflijk. De verhalen – hun woorden, geschreven tijdens de moeilijkste periode van mijn leven, raken me diep.
De tranen kan ik niet tegen houden, onvermijdelijk en onophoudelijk.
Het is niet alleen wat er staat, maar ook wat erachter ligt: hun onmacht, hun zorgen, hun liefde, maar ook de ontwetendheid wat er door mij heen ging en hoe ze me probeerde te begrijpen. Het is alsof ik die tijd opnieuw beleef, een tijd die ik voor 90% helder herinner, ik weet het als de dag van gisteren.

Ik heb mezelf al meerdere keren voorgenomen het te lezen en daarbij met mezelf afgesproken dat ik NIET zal gaan huilen. Misschien heb ik dit mezelf al 350 keer toegezegd, en nog geen één keer is het me daadwerkelijk gelukt.
Ik kan voor mijn gevoel bijna alles wat met mijn ongeluk te maken heeft gehad (en dus voornamelijk de allereerste fase van mijn NAH) geen plek geven. Het is en blijft zo aangrijpend voor mij om dingen hiervan terug te lezen of te zien.

Wanneer ik zo de verhalen weer lees rakelt het zo veel, te veel emoties op wat ik als heftig ervaar.

Er over vertellen in een presentatie is dan veel anders (gelukkig!). Dat ervaar ik op een hele andere, en tegenwoordig hele krachtige manier. Ja, dat is ook intens, maar op een heel andere manier.

En ook kunnen situaties om me heen mij triggeren. Dan krijg ik ineens weer herinneringen naar boven waar ik op dat moment helemaal niet op zit te wachten en ook niet mee bezig wil zijn.
Bijvoorbeeld als ik iemand om me heen (of met iemand waar ik een direct gesprek mee heb) hoor praten over ‘een kindje van 7‘. Dan krijg ik geen brok, maar een steen in mijn keel…. ⤵︎

Maar weet je? Ondanks alles; het verdriet, het gemis, de triggers – sta ik hier. Ik leer, ik groei, ik leef. En elke dag zoek ik naar manieren om die balans te vinden tussen het verleden en het heden, tussen verdriet en hoop.
Want dat is wat ik wil: leven met kracht, en vooral met positiviteit.

Mijn verhaal delen, niet om te klagen, maar om te laten zien dat het oké is om kwetsbaar te zijn. En dat het oké is om je tranen te laten stromen als dat nodig is. En om te delen hoe het ècht is…

Dus ja, ik blijf doorgaan. Mogelijk met vallen en opstaan (de pieken en dalen), met lachen en huilen, met zwakte en kracht… Want dat ben ik.
Vechter, overlever, doorzetter, maar vooral gewoon ‘een mens’.

Vandaag ga ik zoals eigenlijk ieder jaar de hort op, deze dag.
Zodat ik mezelf afleid, iets moois doe, me omring met de liefste mensen om me heen.
Om de leegte op te vullen, deze dag.
Ik ga met mijn lieve moeder iets creatiefs doen en het samenzijn doet mij heel goed.
Pap, mam, en ook mijn lieve broer; dank jullie wel voor jullie onvoorwaardelijke liefde en kracht.
Jullie steun heeft me gebracht waar ik nu sta, en daarvoor ben ik jullie eeuwig dankbaar. 💛

En lieve mensen:
“Een achtbaan moet naar beneden gaan (dalen) om omhoog te kunnen (pieken)...” ~ Marjolein Traa
En onthoud: hoe diep de dalen ook zijn, het zijn de pieken die de rit de moeite waard maken ;)
Zo is het leven ook:” you can’t go up, if you haven’t been low ;)” ~ Marjolein Traa

Lees je nog steeds mee? 💛

Bedankt voor het lezen van deze blog✨
Liefs, Leinz

LEINZBREIN