Zelfstandigheid: mijn eigen plek & mijn eigen pad

Wat begon als één nachtje proefslapen, werd het begin van een heel nieuw hoofdstuk: op mezelf wonen.
In mijn nieuwste blog neem ik je mee in die reis – over groei in zelfstandigheid, de kracht van doorzetten én de confronterende momenten die erbij komen kijken.
En ook: wat het betekent om op te vallen in een maatschappij die niet altijd meebeweegt.

Ik hoop je te raken én aan het denken te zetten. Over inclusie. Over respect. Over jezelf mogen zijn.
Lees je mee?

Dat wat begon met 1 nachtje ‘proefslapen’, eindigde in ‘er voor altijd blijven’.
Ik had contact met een heeele goede vriendin van ons (mijn ouders), waar ik veel contact mee heb. Ik had haar een poosje daarvoor doorgegeven dat ik er misschien, als alle omstandigheden en voorzieningen het toelieten, 18 maart (2024) voor het eerst zou blijven slapen…

De knoop was nog niet geheel doorgehakt, wat doe ik? Ergens is het toch wel spannend, ofzo…
“Veel plezier vanavond. Hoop dat je lekker slaapt met weinig bijgeluiden.” ontving ik van haar op 18 maart, ’s avonds net voor het avondeten. Haar appje triggerde me. “Ik moet het gewoon doen”, zei ik in gedachten tegen mezelf. Dus hup, spullen gepakt (want was nog lang niet helemaal over en compleet), en met de fiets naar ‘mijn eigen thuis’ gefietst. Voor de zekerheid mijn oordoppen meegenomen, want ik wist niet hoe het er aan toe zou gaan voor wat betreft het omgevingsgeluid. Zou ik veel verkeer/omgevingsgeluiden horen?

Ik heb heerlijk geslapen die nacht, ondanks dat ik na de avond die ik hierboven beschreef een ‘realisatie momentje’ kreeg wat toch wel wat met me deed. In mijn hoofd kwamen alle dieptepunten die ik in mijn leven doorgemaakt heb voorbij en kon ik alleen maar denken: wow, you did it! Zo onwijs dankbaar voor iedereen die me geholpen heeft met alles en dat ik mezelf (mede met de hulp, steun en support van velen waarbij mijn familie op nummer 1) staande heb gehouden.

Het gaat, na 1 jaar, nog steeds heel goed.
Op mezelf gaan wonen is een grote stap. Voor veel jongeren is dat al een ingrijpende verandering, iets waar ze vaak lang naar uitkijken. Maar voor mij is het misschien wel een nog grotere stap.
Daar schaam ik me niet voor – het is gewoon zoals het is. In mijn leven zijn dingen niet altijd vanzelfsprekend of gemakkelijk, en dat is helemaal oké. Dat hoort bij mij.

Ik ben enorm gegroeid in mijn zelfredzaamheid en zelfstandigheid. Ik leer steeds beter om problemen op te lossen en om situaties zelfstandig het hoofd te bieden. Denk bijvoorbeeld aan het uitvoeren van alle huishoudelijke taken. Bij mijn ouders thuis deed ik hier al veel in, maar nu doe ik letterlijk alles zelf natuurlijk.

Wat deze stap ook met zich meebrengt, is dat ik mezelf soms echt moet aansporen om dingen te doen. Ik heb jullie eerder al verteld over de harde kanten van de maatschappij. Het gaat dan bijvoorbeeld om momenten waarop je toch nog even een boodschap moet halen omdat je misgrijpt op iets, of wanneer je iets in de stad wilt kopen of iets moet terugbrengen. Dat moet je dan allemaal zelf doen, en dus ga je er alleen op uit.

In zulke situaties heb ik het gevoel dat ik meer opval. Ik maak regelmatig vervelende dingen mee. Omdat je alleen bent, val je – naar mijn idee – extra op, en lijkt het (maar dat is natuurlijk mijn aanname) voor anderen makkelijker om je aan te staren of zelfs uit te lachen.

Onlangs liep ik alleen een winkel binnen in de stad. Een groep jongeren begon me uit te lachen. Zulke situaties komen helaas vaker voor, en het valt me op dat dit nog vaker gebeurt nu ik vaker alleen op pad ga of moet gaan.

Ik vind het oprecht jammer dat er zo lacherig wordt gedaan over iemand die moeite heeft met lopen🥲 – of beter gezegd: iemand die iets moeilijker loopt.

Dergelijke momenten kunnen ervoor zorgen dat ik de neiging krijg om me terug te trekken en situaties te vermijden, puur om dat vervelende gevoel niet opnieuw te hoeven ervaren. Dat is best pijnlijk, zeker omdat ik daarmee (tijdelijk) een stuk van mijn zelfstandigheid ‘inlever’.

Wat ik misschien nog wel het meest schrijnend vind, is hoe gemakkelijk sommige mensen lachen om de manier waarop iemand loopt. Het lijkt alsof ze niet kunnen of willen beseffen dat niemand er vrijwillig voor kiest om moeilijker te lopen – en dat het absoluut niets is om iemand op aan te spreken, laat staan om uit te lachen.
Natuurlijk kan ik er in negen van de tien gevallen wel boven staan. Maar soms komt het toch harder binnen dan ik zou willen. Want ik kies er niet voor om zo te lopen. Het kost me al genoeg moeite en energie.

Daarom wil ik maar één ding zeggen: heb respect voor de ander. Lachen om iemand die zichtbaar moeite heeft, zegt niets over die persoon – maar des te meer over degene die lacht.
Ik probeer me daaraan vast te houden. Niet altijd makkelijk, maar wel nodig.

Wat ik voor de volle 300% zeker weet, is dit: hoe moeilijk ik het soms ook heb, ik blijf tóch mijn eigen weg gaan. Soms met een traan van angst🥲 vooraf, of een appje naar mijn ouders of een vriendin waarin ik mijn spanning even deel. En dan krijg ik precies dat ene duwtje terug – dat ene (spicy😉 ) pepertje🌶️ – dat ik net nodig heb om het tóch te doen.

Wat ik vooral hoop, is dat er in Nederland meer respect komt. Dat iedereen mag zijn wie hij of zij wil zijn, zonder oordeel.
Dat we met elkaar bouwen aan een samenleving waarin inclusiviteit geen uitzondering is, maar de norm. Een samenleving waarin iedereen zich gezien, gehoord en gerespecteerd voelt – precies zoals hij of zij is.