Achttien jaar.

Vandaag leef ik precies achttien jaar met niet-aangeboren hersenletsel. In deze nieuwe blog neem ik je mee in hoe ik die jaren heb ervaren: de moeilijke momenten, de groei die ik nooit had verwacht, de leegte die langzaam kleiner werd, en de kracht die ik juist wél vond. Ook vertel ik over de rust die ik de laatste tijd heb gevonden en de liefde die nieuw in mijn leven is.

Het is een eerlijke en kwetsbare terugblik, maar vooral een verhaal over veerkracht, hoop en omarmen wie je bent — mét of zonder NAH.

“Zo lang?”, schiet er door mijn hoofd als ik aan achttien jaar denk.
Gek & onwerkelijk. Enerzijds voelt het absoluut niet als achttien jaar, anderzijds weer wel.
Ik leef precies vandaag al achttien jaar met mijn niet-aangeboren hersenletsel, opgelopen door een ongelukkige val van de trap.

“Vallen is ervaring, vechten is karakter & niet opgeven is leven.” Dat is een quote die me inspireerde en waar ik me heel erg ik kan vinden.

In al die jaren tijd begin ik gelukkig alles steeds meer te relativeren. Dat lukt me nu, ik begin het te kunnen.
Dat wil niet zeggen dat het gemis er niet meer is, en dat ik er niet meer verdrietig om mag/kan zijn (van mezelf). Die momenten zal ik ongetwijfeld blijven houden in het leven en laat ik toe, want ik vind dat niet meer dan normaal. Het is niet niks en dat zal het ook nooit worden. Maar ik omarm wie ik nú ben en ik mag er zijn. Met of zonder NAH, ben en blijf ik gewoon altijd ‘gewoon Marjolein’.

Maar, de groei die ik de afgelopen achttien jaren heb mogen ervaren op zowel persoonlijk, fysiek en mentaal vlak raakt me. Ik ben ondanks de moeilijke/oneerlijke tijden die ik doorgemaakt heb hard blijven vechten voor mijzelf en mijn doelen en dromen. Waar ik me nu bevind, had ik een aantal jaar geleden niet over durven dromen.

De leegte die ik zo lang ervaren heb en soms nog steeds in lichtere mate kan ervaren begint zich juist steeds meer op te vullen waardoor het niet echt meer als een leegte aanvoelt. Ik durf te geloven in geluk en dat ik gelukkig mag en kan zijn. Dat is zo fijn!

Dat komt mede doordat zo veel dingen op zijn plek zijn gevallen en ik hierdoor zoveel meer rust in mijn bol heb. En, er gaan nog zoveel mooie dingen komen die ik ga doen dankzij mijn niet-aangeboren hersenletsel. Niet gedacht dat ik dat ooit zou gaan zeggen – dat ik überhaupt mijn NAH als kracht zie en hier juist zo bewust mee bezig ben en er veel over praat.

Sinds een tijdje is er een hele lieve vriend in mijn leven gekomen. Ik ben zo blij met hem en hij maakt me echt heel gelukkig. Hij ziet mij/kijkt naar mij zoals ik ben, van binnen en van buiten🥹☺️ en dat gevoel van gelukkig zijn heb ik niet eerder ervaren en voelt zo onwijs goed en fijn!

Deze dag blijft een donker randje houden. Daarom ‘vier’ ik (traditiegetrouw) deze dag door middel van samenzijn❤️