Onverwacht geluk: hoe 2025 me leerde dat ik – mét alles erop en eraan – genoeg ben.

2025 bracht me meer dan ik had durven verwachten. Het was een jaar van emoties, groei en grenzen verleggen. Van leren blijven staan tot mezelf volledig mogen zijn — in werk, in liefde en in wie ik ben.
Dat ik, mét alles erop en eraan, genoeg ben.

2025, waar zal ik beginnen?
Het was een jaar vol emoties. Zware én lichte. Verdriet, door verlies en onmacht. Trots, door groei en herwonnen kracht. En alles wat daar tussenin zit. Een jaar waarin ik mijn grenzen leerde kennen, ze durfde te verkennen en soms zelfs te verleggen.

Ik heb dit jaar geleerd om mijn mannetje te staan. Om mezelf te laten horen. Niet omdat ik dat zo leuk vind – eerlijk is eerlijk, het was fijner geweest als het niet nodig was geweest. Maar wat als het wél nodig blijkt te zijn? Trek je je dan terug, leg je je erbij neer, of spreek je je uit omdat het nodig is en omdat jij dat verdient?

Waar ik vroeger geneigd was me terug te trekken en te denken ‘laat ook maar’ of ‘moet ik me nu weer bewijzen?’, heb ik dit keer een andere keuze gemaakt. Ik ben blijven staan. Ik leer steeds meer te vertrouwen op mijn eigen waarde. Wie goed doet, goed ontmoet – maar dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. Het betekent wel dat als jij weet dat je niets verkeerd doet, je het recht hebt om je doel te blijven nastreven. Ook als je er soms meer voor moet doen dan eigenlijk eerlijk voelt. Dat is jammer, ja. Maar zodra het geregeld is, mag je dat ook weer loslaten.

Daarnaast ben ik begonnen aan hele mooie dingen. Dingen die nog gaan komen. Dingen waar ik nu al ontzettend naar uitkijk. Ik kan niet wachten tot ze werkelijkheid worden. Voor nu kan ik er nog niet te veel over delen, maar geloof me: dat moment komt eraan.

Op mijn website is dit jaar ook een kennisbank ontstaan, met veelgestelde vragen over NAH. Vragen waar ik zelf tegenaan liep na het oplopen van mijn niet-aangeboren hersenletsel. Vragen waarop ik soms lang naar antwoorden heb moeten zoeken. Mis je iets? Laat het me dan vooral even weten!

Zoals velen van jullie weten – omdat ik daar altijd open over ben geweest – stond ik al langere tijd open voor de liefde. Op mijn datingprofielen was ik dan ook behoorlijk direct. Ik schreef wat ik zocht in een man en eindigde steevast met: “Oh ja, ik heb niet-aangeboren hersenletsel, maar ik héb het en ík bén het niet.”

Waarom? Om mezelf te beschermen.
Als ik dat deel niet benoem en het later pas vertel, loop ik het risico dat er alsnog een deur dichtgaat. En die klap wilde ik mezelf besparen.

Ik geloof er bovendien heilig in dat je eerst van jezelf moet houden voordat je echt open kunt staan voor liefde van een ander. Dat stuk zit bij mij al jaren goed, en daar ben ik dankbaar voor.
Maar na jaren daten, en steeds opnieuw ontdekken dat het niets werd, werd ik ook… date-moe.

In mijn vorige blog deelde ik al dat ik nu wél gelukkig ben in de liefde. En eerlijk? Dat gevoel is bijna niet te beschrijven. Ik voel me herboren. Voor het eerst kan ik in zo’n korte tijd volledig mezelf zijn bij iemand – en dat voelt zó goed.

“Weten ze dat ik niet-aangeboren hersenletsel heb?”, vroeg ik toen we onderweg waren naar zijn familie. “Nee”, antwoordde hij. Ik schrok en wist me even geen houding te geven.
Ik schrok. Normaal schiet ik meteen in de verdediging. Mezelf uitleggen, verantwoorden, vooroordelen voor zijn. Maar toen kwam zijn boodschap, simpel en krachtig:
“Je bent niet je hersenletsel.”

“Jij bent zoveel meer dan dat. Jij bent gewoon Marjolein.”
Die woorden waren een enorme eyeopener. Zo liefdevol. Zo bevrijdend.
Hierdoor wist ik gewoon (daarvoor overigens ook al): jij bent écht de liefde die ik zoek!

Ik sluit 2025 dan ook af met diepe dankbaarheid.
Dankbaar voor alles wat ik heb mogen meemaken. Voor de groei, de lessen, de steun en de liefde.
“Je straalt Marjolein!”, kreeg ik ook vaak te horen afgelopen maanden. Ik straal en ben enorm gelukkig.

Dit jaar heeft me één ding glashelder laten zien:
Ik ben genoeg.
Mét alles erop en eraan.

Ik wens jullie alle goeds voor 2026 – mét alles erop en eraan. Zorg goed voor jezelf. 🤍

3 gedachten over “Onverwacht geluk: hoe 2025 me leerde dat ik – mét alles erop en eraan – genoeg ben.

  1. Wat een mooi blog om te lezen Marjolein en wat ben je in je groei direct een voorbeeld en houvast tegelijkertijd. Je karakter om anderen ook te helpen komt naar voren uit de dingen die je oppakt, daar waar je ze zelf had kunnen gebruiken. Mooi om te lezen. Ik ben blij voor je dat je de liefde hebt gevonden en dat je gelukkig bent!

    Ik wens jou en iedereen die je lief hebt een mooi en gezond 2026!

    Groetjes,

    Monique

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie op Lucas Reactie annuleren