2025 bracht me meer dan ik had durven verwachten. Het was een jaar van emoties, groei en grenzen verleggen. Van leren blijven staan tot mezelf volledig mogen zijn — in werk, in liefde en in wie ik ben.
Dat ik, mét alles erop en eraan, genoeg ben.
Achttien jaar.
Vandaag leef ik precies achttien jaar met niet-aangeboren hersenletsel. In deze nieuwe blog neem ik je mee in hoe ik die jaren heb ervaren: de moeilijke momenten, de groei die ik nooit had verwacht, de leegte die langzaam kleiner werd, en de kracht die ik juist wél vond. Ook vertel ik over de rust die ik de laatste tijd heb gevonden en de liefde die nieuw in mijn leven is.
Het is een eerlijke en kwetsbare terugblik, maar vooral een verhaal over veerkracht, hoop en omarmen wie je bent — mét of zonder NAH.
Meer lezen over “Achttien jaar.”Zelfstandigheid: mijn eigen plek & mijn eigen pad
Wat begon als één nachtje proefslapen, werd het begin van een heel nieuw hoofdstuk: op mezelf wonen.
In mijn nieuwste blog neem ik je mee in die reis – over groei in zelfstandigheid, de kracht van doorzetten én de confronterende momenten die erbij komen kijken.
En ook: wat het betekent om op te vallen in een maatschappij die niet altijd meebeweegt.
Ik hoop je te raken én aan het denken te zetten. Over inclusie. Over respect. Over jezelf mogen zijn.
Lees je mee?
Mijn maandelijkse (reflectie) ritueel
“Waarom ik niet geloof in goede voornemens (en wat ik wel doe)”
Nieuw jaar, nieuwe kansen? Misschien… maar wat als die motivatie al in januari vervliegt? In mijn nieuwste blog deel ik waarom ik niet in de ‘new year, new me’-mentaliteit geloof. Ik vertel over mijn eigen ervaringen, hoe ik omga met tegenslagen, en waarom streng zijn voor jezelf vaak averechts werkt.
In plaats van goede voornemens focus ik op kleine, haalbare stappen en leerpunten—elke dag, elke maand. Hoe kun je écht groeien zonder jezelf vast te zetten in hoge verwachtingen?
En wat heb ik deze maand gedaan waar ik stiekem al lang naar verlangde, maar nooit durfde? Je leest het hier!
Bedankt 2024, hallo 2025!
Wat een jaar, dat kan ik wel zeggen!
Iedere maand sloot ik af, met een krachtige quote, ontstaan door de gebeurtenissen die maand; waar ik me aan vast wilde houden, en wat ik mee wil nemen naar de volgende maand.
In mijn blog neem ik je mee in mijn terugblik met veel kracht en positiviteit voor het nieuwe jaar!
“Reflecties van één jaar: leren, groeien en het leven omarmen.”
Dit jaar stond in het teken van groei, zelfzorg en leren omgaan met het onverwachte. Van het starten van een nieuwe baan en het ontvangen van de sleutels van een eigen plek tot het ontdekken van de kracht van plannen en grenzen stellen. Het belang van rust, regelmaat, communicatie en trots op jezelf zijn kwam telkens terug. Ook leerde ik dat kleine overwinningen tellen en dat emoties er mogen zijn. Uiteindelijk draait alles om het leven accepteren zoals het komt en genieten van de mooie momenten.
Je leest het in mijn nieuwe blog!
17 jaar anticiperend rouwen… Mis je mij?
17 jaar…
In de bloei van mijn kinderleven belandde ik door een ongelukkige val in coma en veranderde ik in een kasplantje…
Hoe blik ik terug op deze dag? En hoe zit het met anticiperend rouwen, het ervaren van levend verlies?
Lees je nog steeds mee?
Dankbaar… | Ik blik terug op IPBIS 2024, Glasgow
Wauw wauw wauw. Ik weet niet waar ik moet beginnen.
Het is bi-zar wat ik mee heb mogen maken, en wat ik heb mogen doen.
Zoals ik jullie in mijn vorige blog vertelde ben ik internationaal gegaan.
En het is helemaal leuk hoe veel interactie deze post mij gaf. Ongekend hoe veel berichten ik nav dit bericht heb gehad. Suuuper leuk!
Marjolein zou Marjolein niet zijn als ze niet terugkomt op het verhaal en deelt hoe het gegaan is ;)
Meer lezen over “Dankbaar… | Ik blik terug op IPBIS 2024, Glasgow”Marjolein goes international!🤩
Wie had dat gedacht? Zoals ik jullie eerder al vertelde ben ik een poos terug eindelijk in de fase terechtgekomen (of heb ik daar zelf ruimte voor gemaakt) om mijn NAH als kracht te zien en in te zetten.
De samenwerkingen die ik heb hierdoor hebben me zoveel gebracht, en nu zelfs zover dat ik naar het buitenland (internationaal) ga hiervoor! Ik ga je er kort over vertellen! Lees je mee?
“Het is maar een nummer…”
Als je niet zo veel om muziek geeft is het misschien moeilijk om je hier iets bij voor te stellen. Maar geloof me, mijn relatie met muziek is INTENS! Waar de woorden falen, spreekt de muziek. Dat is voor mij een waarheid. Ik leg je uit hoe dat zit…
De pieken en dalen – leven met niet-aangeboren hersenletsel
“Accepteer je je NAH?” “Denk je dat je in de toekomst gelukkig kan worden?” “Kun je er mee (leren) leven?”
Een aantal jaar terug was mijn antwoord op deze vragen “absoluut niet” geweest, en ergerde ik me eigenlijk intens als iemand dit vroeg. Ik was door alles in een diep dal beland, waarvan het dal telkens maar dieper werd. Ik heb hier werkelijk ja-ren mee gestruggled, mezelf afvragende waneer de ellende zou stoppen. Ik heb momenten genoeg gehad waarop ik dacht: waarom ik? wat doe ik hier? ik wil dat het stopt… ik ben (eigenlijk levens)moe… maar ik wil niet opgeven.
LEINZBREIN 