Controle

Ik mis (gevoelsmatig sinds mijn NAH) controle over mijn leven, mijn lichaam, mijn hoofd.
Over gevoelens en emoties (en regulatie daarvan).
Ik had het gevoel dat ik een buitenbeentje was. Ook had ik ook geen controle over het lopen, mijn hand, mijn vermoeidheid (wat enorm energie vreet, letterlijk en figuurlijk)… Mijn cognitieve klachten (prikkelverwerking, concentratie, etc). Mijn vrienden. Mijn toekomst. Gevoelsmatig miste ik zo veel controle.
Mijn psychische klachten, mijn NAH.
Maar waar ik ook geen controle over had….

Dat was mijn gewicht, mijn uiterlijk, mijn gezicht. Mijn relatie met eten. Mijn zelfbeeld, mijn eetbuien. Het compenserende gedrag. Hoewel… ik daar het idee over had dat het me enige controle gaf. En door dat gevoel van het krijgen van controle, werd dat al gauw een verslaving. Een obsessie.
Ik telde wat ik at, en compenseerde vervolgens. Dat gaf me een soort gevoel van controle, en een kick (wat al gauw daarna geen kick meer was). Ik wist precies wat ik naar binnen werkte. Ik wist ook precies wanneer ik dit kon doen. Hoe ik dit kon doen en wat ik kon doen om het kwijt te raken.
Het werd soms ook emotie-eten, maar dan in de extreme vorm. Omdat ik ook de controle over mijn emoties verloor. Doordat ik geen controle had over al die dingen waar ik dat wel over wilde hebben. Mijn psychische struggles hielden de boel ook in stand, en maakte het niet makkelijk.
Ik kon moeilijk sporten, iets aan mijn conditie doen. Ik voelde me ongelukkig en lelijk. Wilde alsmaar afvallen, maar doordat ik zo obsessief bezig was met eten ging dat juist niet en werkte alles averechts.
Stond dagelijks ongezond vaak op de weegschaal. Het werd een alsmaar grotere obsessie.
Ik kreeg slaappillen waar ik (in het begin onbewust) alleen maar meer eetlust door kreeg. Hier kwam ik later pas achter.

Ik was ‘stevig’, en voordat ik in 2016 geopereerd werd was ik veel kilo’s verloren. Dat gaf me een kick. In de loop van de jaren daarna werd die behoefte aan controle (die ik gevoelsmatig dus wel kon krijgen) steeds groter omdat ik steeds meer dingen meemaakte, die ik moeilijk vond of waar ik me geen houding in wist te geven. Ik liep in de loop van de tijd ook tegen steeds meer dingen aan waarvan ik niet wist wie mij kon helpen en/of wat een mogelijke oplossing was.
Ik kwam steeds maar aan en bleef aankomen.
Mijn lichaam maakte ik kapot, puur door alles wat ik deed.

‘In het geheim’, heb ik sinds ongeveer 2014 al een eetstoornis, maar heb ik in al die tijd dat dat er al is, er nooit aan toe willen geven. Want de reacties die ik zou kunnen krijgen zoals: “Je bent toch helemaal niet te dik?”, of “huh maar je hebt toch geen overgewicht”, “je eet toch gewoon?”, “ah mar, ik heb ook wel eens last van een eetbui”, (die ik soms kreeg als ik een poging deed tot bespreekbaar maken, die) deden me pijn. Ik voelde me niet gehoord, niet serieus genomen. Was ook bang dat mensen anders naar me zouden gaan kijken als ze het zouden weten. Daardoor probeerde ik uit mijn hoofd te halen dat ik een eetstoornis heb.
En dat ik me niet moet aanstellen.

Totdat ik in 2020 enorme regelmatig terugkerende lichamelijke ongemakken/pijnen kreeg, en me een FODMAP dieet werd geadviseerd (wegens verdenking PDS, prikkelbaar darm syndroom). Ik had hoop dat dat het zou zijn en dat ik toch echt geen eetstoornis heb, maar…Dat was afzien voor mij.
En dat lokte de eetstoornis alleen maar uit. Het hielp ook helemaal niet tegen mijn klachten. Dus ik wist het nu zeker, het is écht de eetstoornis waardoor ik zo veel lichamelijke problemen heb. Sindsdien ben ik hulp gaan zoeken. Ik wilde er nooit aan toegeven. Ik wilde geen hulp. Maar ik wist ook dat als ik er niks mee zou doen, het alleen maar erger zou worden en ik hier niet in mijn eentje vanaf kan komen.

Sinds 2021 ben ik onder behandeling bij een instelling.
Hier wordt gekeken naar het totaalplaatje. Ik ben nu bijna een jaar in behandeling daar, en ik ben nu al zo erg gegroeid t.o.v een jaar terug. Deze behandeling heeft me tot nu toe al zo erg geholpen. Ik kan beter met eten omgaan, ik sta niet meer op de weegschaal thuis (en dat is niet makkelijk, maar ik doe het niet!). Ik heb heel veel meer zelfvertrouwen (wat echt nooit eerder is gekomen en waarvan ik de hoop al had opgegeven dat ik dat ooit nog zou krijgen). Ik durf beter grenzen aan te geven. Ik ben assertiever. Het leren accepteren en toegeven dat ik een eetstoornis heb. En, het erover leren praten, zoals ik nu doe.

The word is out. Deze stap is zooo moeilijk geweest voor mij. Maar dit geheim houden kan (en wil ik diep van binnen) niet meer.
Hoe erg ik stilsta (/stond) bij alles wat ik eet, is niet gezond. Verder wil ik hier niet te veel over in detail gaan, en ook niet betreft het compenseren. Puur omdat ik mensen niet op ideeën wil brengen of mensen die zich (hopelijk niet!) herkennen in mijn verhaal, wil triggeren.
Het gaat stukken beter nu, en daar ben ik blij mee en trots op. Dit is kort even het verhaal, er zijn nog meer dingen die hierbij samenhangen, maar dat is niet relevant voor het delen van dit.

RECOVERY IS WORTH IT!

16 gedachten over “Controle

  1. Wat een verhaal Marjolein en dapper dat je erover schrijft. Erover praten is altijd goed. Wij hebben hier hetzelfde meegemaakt en door het serieus op te nemen en erover te praten met hulp erbij, is het gelukkig goed gekomen. Knap van je💪

    Geliked door 1 persoon

  2. Wauw, bedankt voor je mooie en moedige bericht! Via je blog zie ik van een afstandje hoe geweldig jij groeit.. Wat een inspiratie voor iedereen die je berichten leest! Bedankt voor het delen van je kwetsbare (menselijke!) verhaal. Als iedereen dat toch zou doen hè, hoe zou de wereld er dan uitzien? Jij bent in ieder geval goed op weg daarin, ga zo door chick! Er out met al die words 😉

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: