Lekker cliché weer om te zeggen, maar jeetje, wat is ook dit jaar mega snel gegaan.
Het lijkt wel alsof ieder jaar sneller gaat… het leven gaat door.
Terwijl de tijd soms doordat er bijv. iets gebeurt ook eindeloos kan voelen, vliegt het ondertussen voorbij.
Als control freak en structuur junkie, is het hebben van controle met daarbij structuur het belangrijkste.
Hoe pak ik de regie weer terug?
6 september, de uiterlijke besluitdatum van het UWV.
Maar ik wist al dat het langer zou gaan duren. Frustrerend, wetende dat ik 2 weken later op vakantie ben. Niet wetende of ik het vóór mijn vakantie nog zou weten… en ook niet wetende wat ik kan verwachten betreffende de uitslag. Wat nou als ik op vakantie ben en ik word gebeld? Of mijn ouders ontvangen thuis post voor mij van het UWV (met mogelijk het besluit erin)? Van te voren had ik al voorgenomen, dat wat er ook uitkomt en wanneer dan ook, dit mijn vakantie niet mag beïnvloeden.
;
Hoe een bijna-doodervaring je leven beïnvloedt…
Trigger warning;
Mocht je ooit een bijna-doodervaring, een psychose of een ander traumatische gebeurtenis gehad/meegemaakt hebben en triggert jou (of je bent gevoelig voor) een verhaal hierover, lees dit dan aub niet verder!
Mijn lichaamsbeleving… waar zal ik beginnen?
Meer lezen over “Lichaamsbeleving”Je NAH zelf ‘accepteren’, zoals sommigen dat zo mooi kunnen zeggen. Dat kan naar mijn idee nooit helemaal. Stapje voor stapje kun je beter met dingen dealen, en het een plek geven dat het misschien niet meer zo is zoals vroeger. Maar daar gaat veel tijd overheen. Heel veel tijd.
Meer lezen over “Mijn weg naar acceptatie & begrip”Ik schreef een mail aan #BOOS. Omdat ik boos ben… en uitgeput.
Onderstaand deel ik het verhaal met jullie. Het is een lang verhaal. Ik voel me ongelofelijk machteloos.
Ik mis (gevoelsmatig sinds mijn NAH) controle over mijn leven, mijn lichaam, mijn hoofd.
Over gevoelens en emoties (en regulatie daarvan).
Ik had het gevoel dat ik een buitenbeentje was. Ook had ik ook geen controle over het lopen, mijn hand, mijn vermoeidheid (wat enorm energie vreet, letterlijk en figuurlijk)… Mijn cognitieve klachten (prikkelverwerking, concentratie, etc). Mijn vrienden. Mijn toekomst. Gevoelsmatig miste ik zo veel controle.
Mijn psychische klachten, mijn NAH.
Maar waar ik ook geen controle over had….
Wat houdt dat eigenlijk in?
Verliesverwerking, confrontatie met alles wat je verloren bent en waarvan je tot op de dag van vandaag met je neus op de feiten wordt gedrukt. Gemis, van de oude ik. Gemis van alles wat ik kon, wat ik nu niet meer kan. En voor de buitenwereld wordt de nieuwe ik, Marjolein met NAH, ‘gewoon’.
Maar voor mij wordt dat het nooit.
Het is als vechten tegen de bierkaai en daarbij dweilen met de kraan open.
Meer lezen over “14 jaar leven met NAH // Anticiperend rouwen”
LEINZBREIN 